Beit Ha’Chidush publiceert op deze pagina regelmatig nieuws en bijzondere derasja (droosje/ toespraakje) van onze shul.
Een keer in de maand hebben we - voor leden en vrienden - Tish bij een van de leden of vrienden thuis. We maken kiddush, eten en drinken, lernen een beetje met de rabbijn, sjmoezen, zingen, bensjen: een feestelijke shabbatviering! In beginsel is er Tish op de tweede vrijdag van de maand. Wil je ook een keer gastvrouw/-heer zijn, en/of een thema aandragen? Geef je op bij .(JavaScript moet ingeschakeld zijn om dit e-mail adres te bekijken).

Heb je iets te vieren? Vier het met ons door de oneg na een dienst te sponsoren. Als je mailt naar .(JavaScript moet ingeschakeld zijn om dit e-mail adres te bekijken) dan nemen we contact op om te overleggen wat je wensen zijn.
Een nieuwe aron
Met trots kunnen we meedelen dat er momenteel gewerkt wordt aan een eigen, vaste Aron Kodesh.
...lees verder

Om de Aron te kunnen financieren, is particuliere sponsoring nodig van onze leden, vrienden en anderen die BHC een goed hart toedragen. Klik hier voor het sponsorformulier. Iedere sponsor zal een speciaal ontworpen Aron-certificaat ontvangen. De namen van sponsors die grote bedragen geven zullen op een bijzondere manier worden vermeld.

BHC biedt onderwijsprogramma's voor allerlei leeftijds- en doelgroepen. Voor de kinderlessen LedorWador is er een belangrijke verandering: een nieuw gezicht voor de klas! Even voorstellen: Amir Vodka. We stelden hem een aantal vragen om hem vast een beetje te leren kennen.
...lees verder

In september start Ledor Wador weer. Ledor wador is het joods onderwijs voor voor kinderen bij BHC. De lessen zijn voor kinderen van 4-12 jaar en worden 2x per maand gegeven op zondagochtend in de Uilenburgersjoel.  Stuur svp een e-mail aan Amir, .(JavaScript moet ingeschakeld zijn om dit e-mail adres te bekijken) met een cc aan .(JavaScript moet ingeschakeld zijn om dit e-mail adres te bekijken)


Pink Shabbat Derasha van Jacq Carver

uitgesproken op Pink Shabbat augustus 2016: We have made major gains and they have brought us to the threshold of the Promised Land but we are not there yet; we languish on the plains of tolerance, but we want the milk and honey of acceptance.
...lees verder

We have a double parasha this week - Matot and Mas’ei: Tribes and Marches - and they bring us the conclusion of B’midbar or Numbers.

Matot: is usually translated as Tribes, but it can also mean staffs, which back then represented a persons authority. Amongst other things, the parasha lays out who has the authority to make a vow, who has the authority to annul that vow and who shall bear the guilt if a vow is unjustly annulled.

Our words have power: Proverbs 18:21 tells us, “Life and death are in the power of the tongue.” Have we been using our tongues wisely? What vows or promises have we made, as a kehillah, as members of the lgbtiq+ community, as individuals? Which of those oaths and promises have we fulfilled? Where have we fallen short?

Have we really been steadfast in the face of injustice, have we spoken out against discrimination, have we risen to condemn the slaughter of innocents, or have we been silent, abrogating our commitment to seeking justice?

According to Rabbi Donniel Hartman, The core Jewish commandment is “Not remaining indifferent to the needs of others.” In Putting God Second, he writes, “The definition of being a Jew is to walk in the way of God, by doing what is just and right. That’s where it starts: To be a Jew is to see other people, and to feel responsible to their needs, and this defines at the core what it means to be a Jew.” Matot is a prick to the conscience, reminding us that our vows and promises, our obligation to fulfil that core commandment, is a sacred and binding oath.

Let’s move on to Mas’ei: The final parasha in B’midbar recounts the wilderness years, sets the new borders and concludes by revisiting the Daughters of Zelophehad. Those five courageous women who, “Came forward, stood before Moses, Eleazar the Priest, the chieftains, and the whole assembly, at the entrance of the Tent of Meeting, and said give us our portion.”

But we’ll start at the beginning: “These were the marches of the Israelites, who started out from the land of Egypt, troop by troop, in the charge of Moses and Aaron.”

The first part reads like a very early edition of the Lonely Planet guide book: it mentions all the places the Israelites stopped and camped, mentions the local cuisine, and the waters and describes the sometimes spectacular scenery, with the very interesting, and sometimes alarming, strange natural phenomenon. The section ends with them on the plains of Moab, poised to enter the Promised Land, so ready for the land of milk and honey.

We lesbian, gay, bisexual, transgender, intersex, and gender-queer folk are a lot like the ancient Israelites, only we’ve been wandering in the wilderness for a lot longer than forty years. And we have certainly drunk the waters of bitterness. And we have been long manacled by the chains of oppression, afflicted by unjust laws that criminalised us.

And like Noah, Mahlah, Hoglah, Tirzah and Malcah, aka the Daughters of Zelophehad, we stood up and demanded justice. The drag queens, butch dykes, gay boys, and trans people who fought the cops at Stonewall in 1969 and kicked off this entire revolution are our Daughters of Zelophehad.

We have had set-backs and victories since then: the right to have sex with people of the same gender and not be arrested, the right to marry, the right to adopt, the right to be recognised as a parent, the right to stand by the hospital bed of a beloved…..the right to love.

We have made major gains and they have brought us to the threshold of the Promised Land but we are not there yet; we languish on the plains of tolerance, but we want the milk and honey of acceptance.

Here we are: gathered together to celebrate our freedoms, our almost-admittance to the Promised Land, and for many of us, it is sweet: we stand on bimahs, we perform as cantors, we teach Torah, we deliver drashot, and we believe that we have made it across the Jordan, that have arrived in the new Promised Land.

But far too many of our brothers and sisters are still trapped in Mitzrayim, that narrow place of oppression. Will our Promised Land prove as elusive, as short-lived, as mythical as the ancient Israelites discovered their Promised Land to be? I hope not. I do know that if we want to reach that distant realm of acceptance, we have to emulate Noah, Tirzah, Mahlah, Hoglah, and Malcah and keep on demanding justice.

Dr King said, “I have a dream, I have a dream that we will all get to the promised land.” And then he added, “I know we cannot do it alone.”

And neither can we. We cannot do it without our allies. But we need them to come out of their closets and be allies every week, not just during Pride Week. I, too, have a dream, I dream that we all get to the Promised Land, together.

Ken y’he ratzon. Shabbat Shalom


2015 Jaarverslag

Het bestuur bestond in 2015 uit Daniel Brecher (voorzitter), Barbara Swarthout (secretaris) tot 11 september , Steven Kushner, Alexandra Dawe en Harald van Perlstein (penningmeester). Esther van de Vosse werd in juni door de ledenvergadering gekozen als opvolger van Barbara Swarthout.
...lees verder

Ondanks de tijdelijke huisvesting in de LJG vanwege de verbouwing van de Uil,bleef de groei van BHC doorzetten en konden alle activiteiten met wat aanpassingen doorgang vinden. In het voorjaar is een nieuw rabbijn gevonden in Tamarah Benima wat een hele goede keuze blijkt te zijn geweest. Een andere uitdaging was de publicatie van de Sjiron Ledor Wador die uiteindelijk heel mooi is geworden. Lees meer informatie in ons 2015 Jaarverslag


2014 Jaarverslag

Het bestuur bestond 2014 uit Daniel Cil Brecher (voorzitter), Barbara Swarthout (secretariaat), Steven Kushner (rabbinaat, rituelen commissie) en Alexandra Dawe (externe communicatie, onderwijs). Harald van Perlstein werd in mei door de ledenvergadering als penningmeester gekozen en nam ook de ledenadministratie op zich.
...lees verder

De doorzettende groei van BHC en onze toenemende activiteiten – een derde dienst per maand, de jahadoet-lessen, workshops en openbare evenementen – vergden niet alleen meer werk maar ook een efficiënter manier van werken. Voor meer informatie lees hier het jaarverslag en de jaarrekening.


Derasha van rabbijn René Pfertzel

uitgesproken op Pink Shabbat d.d. 1 augustus 2014
Isn’t it strange to see how, sometimes, periods of happiness and periods of sadness are intertwined? Your country mourns the death of more than 180 of its citizens killed by human madness over Ukraine three weeks ago. There is no excuses, no reasons to this act perpetrated by people filled with anger and hatred.
...lees verder

And we, as Jews, are worried about the situation in Israel and Gaza, and its outcomes in Europe. It is legitimate to criticise Israel and its politics, but it is inadmissible to shout “Death to the Jews!” as we heard in the streets of Paris a month ago.

Last year, I bought a book on amazon, with Hebrew in it. I found this handwritten note: “Free Gaza! Kill the Jews!” Of course, I made a formal complaint, but the interweaving of anti-Israel feelings and real anti-Semitism horrified me. There should be no illusion that some people are using this situation to unearth this deep anti-Semitic feeling, which has, unfortunately, not disappeared from Europe. The truth is that mostly radical Muslims fuel it today, but they are not alone.

Tuesday is Tisha B’Av, a fast, a day of remembrance of the lost of the first and second Temples of Jerusalem. The Mishnah added other dark days in our history, and asked Jews to fast on this day as a day of awareness. Summer in the Jewish tradition is not the happiest season, as summer was the time when we lost our independence in the 1st century C.E.

I decided not to fast when I was in Israel on Tisha B’Av. My main reason is that there is again a Jewish state, that we survived all these centuries as a group, because we have been faithful to our traditions and identity since then.
If you stop for a while, and think carefully about our survival, there is here a source of deep amazement. I see three main reasons to this survival: awareness, faithfulness, and adaptation.

We remain constantly aware of who we are, of where we come from. We are the people of History, the people of memory, remembrance, and this helps us to keep the sense of our destiny. We have something to say to the world, and this message is very simple: diversity is an essential feature of humanity, and a positive one. No one should force the other to do and to be something else than he or she is.

The second reason of our survival is our ongoing commitment to our tradition. We love it, cherish it, and we argue a lot about it, its nature, its capacity to evolve, its role in our life. But it is central to us, and it is the way we reach God. Whether you consider yourself as a believer or not, God is always somewhere in the picture. As Woody Allen said: “God does not exist, and we are his chosen people”. This epitomizes in my opinion the loving, though ambivalent relationships we have with God.

We have also survived because of our ability to adapt to new situations, new paradigms. Do you think that the builders of this amazing synagogue would have dreamed that one day, a LGBT inclusive community would gather in this premises, celebrating the gay pride in Amsterdam? Of course not, and yet, we are here today, to celebrate our difference, our commitment to the Jewish people and to the diversity of humanity.

I am proud to be here today, in this amazing building, with this amazing community, during this Pink Shabbat weekend, because I am sharing your pride of being here, a thriving community, in this thriving city of Amsterdam.

I am proud to be here today, with you, because our presence means that, despite all the chaotic forces at work around us, there is room for love, acceptance, and joy. I hope you will enjoy all the opportunities this pride has to offer, in term of entertainment, encounters, fun, but I would like also you to remember who you are, what each of you has to offer to this world. Keep somewhere in your mind that you are taking part in God’s work for humanity, speaking up and speaking out our values of inclusiveness and respect for each and every human being.
- Ken Yehi Ratzon


Derasha van Dick de Jong

uitgesproken op 6 juni 2014, Uilenburger Synagoge in Amsterdam. B’ha alot’cha, Bemidbar 8:1 >12:16, Tanach Pg. 282 - 292
Alles is al door anderen gezegd. Mogelijk dat ik in deze derasha een andere volgorde hanteer of van een ander vertrekpunt uitga. Laat U door mijn persoonlijke opvattingen niet van de wijs brengen: adhv de parasha wil ik U iets laten zien van het voortdurend geharrewar tussen wat ik voel maar waar ik met mijn verstand niet bij kan.
...lees verder

Toen Annelous mij in Februari vroeg een derasha te zeggen en me de agenda voorlegde, kruiste ik lukraak de eerste de beste datum die nog open stond aan. Nog zover weg, wie dan leeft…moet lukken dacht ik. Een paar weken later,na de betreffende Parasha gelezen te hebben schrok ik wel even. Al die aantallen in Bemidbar, kan ik daar wat mij en dan daarin ook nog een relatie met het nu in door te laten klinken. Weer een paar weken later, na nog een keer goed lezen vond ik zomaar vier of vijf aanknopingspunten. Vooral de aan het eind genoemde macht waarover de Eeuwige bleek te beschikken om met de aanvoer van veel te veel kwartels de hele gemeenschap te laten gruwen van meer vlees dan ooit in Egypte werd opgediend.

’t Begon met die genoemde 603 duizend 500 volwassen mannen waaruit de karavaan zou bestaan die Moshje in de hand moest zien te houden, waar kwamen die vandaan en hoeveel zijn er dat eigenlijk ?

Stel je voor: een stad zo groot als Amsterdam en dan helemaal vol met Joodse mensen en wat daarbij hoort. Onwillekeurig dacht ik aan Job Cohen. Mosh , die anders dan Job niet echt bekend stond om zijn geduld en al evenmin gebukt ging onder een hang naar compromissen lukte het ook niet in zijn eentje. Mosh beklaagt zich bij de Eeuwige over het gemor van het volk mag van de Eeuwige 70 assistenten aanstellen.

Eigen verantwoordelijkheid Ik ben ervan overtuigd en helemaal in lijn met zijn bedoelingen met ons dat de eeuwige daarmee eigenlijk zegt: ik ben akkoord met die 70, voor de rest knap je het zelf maar op. Dat is voor mij heel betekenisvol Ik ben er heilig van overtuigd dat de Eeuwige op deze manier Moshe en indirect ons wijst op onze eigen verantwoordelijkheid. En dat in lijn met de vrije wil niemand, zich achter hem kan verschuilen als het fout gaat en dat het bovendien nog maar afwachten is of de Eeuwige ons dan zal corrigeren of helpen.

Almacht Wat ik mij in dat verband vaak afvraag is of de Eeuwige überhaupt wel bij machte is om in te grijpen, dwz op enig moment kan handelen tegen de door hemzelf ontworpen grondbeginselen van zijn schepping in. De eeuwige die de sterren en de hele natuur zijn plaats wees en alsof dat al niet genoeg was de mens de vrije keus gaf. De veronderstelling dat Hij daar op enig moment tijdelijk op zou terugkomen, ligt niet voor de hand. Aan het eind van deze parasha stelt Hashem zelf zijn almacht aan de orde. Ik denk dat er nog eens goed gekeken moet worden naar de aard van die zelfverklaarde almacht. Kan dat wel zo’n bovennatuurlijke eigenschap? Twijfel aan bovennatuurlijk ingrijpen ontstond bv bij het opduiken van een natuurkundige verklaring voor het zien van de regenboog die Hashem ons gegeven zou hebben als bewijs dat hij een zondvloed nooit weer zou gebruiken. En ……Zou de zon werkelijk niet zijn ondergegaan alvorens de strijd door de Israëlieten gewonnen was. Zou de Rode zee echt uiteen geweken zijn om de Israëlieten te laten ontsnappen aan de aanstormende Egyptenaren ? De muren van Jericho ? Is de aan het eind genoemde kwartel overdaad echt gebeurd ? En toch met al deze en soortgelijke kritische opmerkingen verliest het begrip eigenlijk niets van zijn glans: G’ds almacht schuilt in die wetten zelf. ik weet niet wat maar iets klopt niet in mijn redenering. In ieder geval weten we nog onvoldoende van de uiterste grenzen van de natuurwetten. …….Discussie niet gesloten !

Gastvrijheid In het vervolg van de parasha wordt veel aandacht besteed aan de optuiging van het heiligdom en de inrichting van de ordedienst . Er werd een leger aan levieten en gerzonieten aangesteld. Trompetten werden gesmeed om -zo sprak de Eeuwige – hem te herinneren aan het covenant dat hij ter plaatse met het volk maakte. Rituelen werden geformuleerd en vastgelegd.

Opvallend is dat voor zowel de Israëlieten als de meelopers de zelfde wetten en voorschriften bindend werden verklaard door de Eeuwige. Nergens klinkt een onderscheid tussen die beiden. Blijkbaar had Hashem weinig of geen moeite met vreemdelingen. Veelzeggend is dat Moshe met de instemming van de Eeuwige trouwde met een van hen. En Mirjam kapittelde toen die zich beklaagde over Moshes keuze van een een Koesjitishe vrouw . De Eeuwige benadrukte zijn speciale band met M. en strafte Mir voor haar kritiek met een vreselijke huidziekte. Moshe moest gebruikmakend van zijn directe lijn met de Eeuwige zijn vloek over Mir op te heffen. Mosh nam daarmee de zorg voor zijn kwaadsprekende zus op zich. Op Shavuot herdenken we de Thora en werd de Moabitische Ruth zonder meer in de dan Joodse gemeenschap opgenomen en zelfs een eigen boek in Tenach verwierf.

Deze parasha leerde mij:
• Dat ik zelf verantwoordelijk ben voor mijn doen en laten en in het verlengde daarvan dat de mensen hun wandaden in heden en verleden niet kunnen kunnen toedichten aan een zich wrekende god. Dat moet ons aansporen ons actief te verzetten/in het geweer te komen tegen alle vormen van achterstelling.
• Dat ik op de trompet mag blazen om hem wakker te schudden
• Maar dat de Eeuwige mijn gebeden niet hoort, ik meen dat te moeten zeggen uit respect voor de miljoenen slachtoffers die op hun talloze gebeden geen antwoord kregen. G’ds wegen ondoorgrondelijk ? Nee sommige mensen zijn onbeschrijfelijk wreed, dat kan en kon geen Vader met een hoofdletter ooit voorkomen.
{Toen dat tijdens de Europen Shabbat in een 1op 1 gesprek met een rabbijn terloops ter sprake kwam beet die gelukkig -niet de onze- me toe dat ik een beperkt Godsbeeld had.}
• Voor mij is de Thora veeleer een echo van wat ooit, in een ver verleden werkelijk heeft plaats gevonden. Een allegorie, verdicht en ingekleurd met de sfeer van de tijd waarin de woorden werden geschreven. Dat ik in de onbegrensdheid van de Thora steeds betekenis voor nu kan vinden.

Verder leerde ik eruit:
• Dat er rituelen zijn die mij helpen mijn goddeloosheid te doorbreken,
• Een zorgplicht heb naar mijn directe omgeving.
• De deur naar de ander ruimhartig open moet houden, in lijn met het standpunt van de liberale Rabbijn Ringer wellicht niet zo radicaal als r.Jacobs voorstelt in het eerste nummer van ‘Joods Nu’.

ToT slot
ik hoop dat de door BHC ingestelde commissies steeds behoedzaam en met begrip voor de ander te werk gaan, zonder ons te vervreemden van de rest van Joods Nederland.